од Владимир Лукаш

---

„Кога ќе ми текне на чудовиштето Нло
од страшното и темно мочуриште Кло,
веднаш косичката салто ми прави
и замислувам крдо сабјозаби крави.

Поради тоа чудовиште црно, велат,
птиците од југ кон север се селат,
фоките не жонглираат со шарени топки,
Ајнштајн и Њутн не решаваат дропки.

Леле, кога ми излезе од никаде еднаш,
ко плашлив зајак му ја здувнав веднаш!
Опашот од страв ми се заплетка в чвор
- дур јурев парфем истурив врз твор!

Нло има илјадници очи и осум нозе,
муцка ко на шарпеј и уши ко на коза.
Кога трча е побрзо од торнадо и кос
и пред сите си го чепка краставиот нос!

За појадок, велат, девет пустини крка
и со лажиче лава од вулкани срка!
Дури и морковот - тој зеленчук храбар,
нокти од страв си грицка ко дабар!

Еднаш на Баба Рога в сон ѝ слетал
и шал од акрепни клетви ѝ сплетол!
Дури и дингото - тој чаламџиски пес,
се плаши пред Нло да покаже бес!

Кога хиените не се кикотат, се знае:
чудовиштето во близина се шлае.
Најумно е тогаш дома се си седиш
и тивко сложувалка да си редиш.

Но ако никој ништо не преземе,
стравот ко демон ќе нè обземе.
Ќе му речам: Смешно си ко глиста
што глуми дека е авионска писта!

Ќе му речам: Смешно си ко пекинезер
што јава розов џуџест малтезер!
Ќе му речам сè што ќе ми падне на ум
- зад него ќе шеткам и ќе му шепкам Бу!"

- алпаката Галка решително викна
и одеднаш зрак сончев бликна.
Па што ако е темница, песничка е ова!
Види: ноќното небо си игра со болва!

---

Илустрација: freepik